Το ποσοστό αποτυχίας μιας μεθόδου εξαρτάται και από τον τρόπο χρήσης της από το ζευγάρι με αποτέλεσμα να υπάρχουν δύο τιμές. Μία τιμή που προκύπτει από το σύνολο των ζευγαριών στα οποία η μέθοδος χρησιμοποιείται ως συνήθως και μία τιμή που προκύπτει όταν η μέθοδος χρησιμοποιείται με το βέλτιστο τρόπο. Για παράδειγμα το ποσοστό αποτυχίας με τα από του στόματος αντισυλληπτικά με τη συνήθη χρήση είναι 6-8% ενώ με τη βέλτιστη χρήση είναι 0.1%

Ανάλογα με τον τρόπο τον οποίον χρησιμοποιούν οι μέθοδοι αντισύλληψης διακρίνονται σε φυσικές, φραγμού, ενδομήτρια σπειράματα και  ορμονικές.

Φυσικές μέθοδοι: Δεν έχουν παρενέργειες, έχουν μηδαμινό κόστος, αλλά η αποτελεσματικότητα τους εξαρτάται από τη συμμορφωσιμότητα του ζευγαριού. Σε αυτές ανήκουν η μέθοδος του θηλασμού, η ημερολογιακή μέθοδος, η μέθοδος της βασικής θερμοκρασίας, η μέθοδος της τραχηλικής βλέννης, η διακεκομμένη συνουσία.

Μέθοδοι φραγμού: Δεν έχουν παρενέργειες, έχουν ελάχιστο κόστος και η αποτελεσματικότητά τους εξαρτάται από τη σωστή χρήση. Στις μεθόδους αυτές ανήκουν το αντρικό προφυλακτικό, το γυναικείο  προφυλακτικό, το κολπικό διάφραγμα , ο κολπικός σπόγγος, οι σπερματοκτόνες ουσίες.

Ενδομήτρια σπειράματα: Από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους αντισύλληψης οι οποίες όμως απαιτούν ιατρική βοήθεια για την τοποθέτηση τους.

Ορμονική αντισύλληψη: Εύκολη , αποτελεσματική και ασφαλής μέθοδος. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται τα συνδυασμένα αντισυλληπτικά δισκία, τα δισκία που περιέχουν μόνο προγεσταγόνο, τα διαδερμικά αντισυλληπτικά, τα υποδόρια, τα ενέσιμα, ο κολπικός δακτύλιος.

Κάθε γυναίκα θα πρέπει να ζητάει τη συμβουλή του γυναικολόγου της ώστε να επιλέγεται η ενδεδειγμένη μέθοδος για αυτήν.

The post ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗΣ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

Ο τρόπος μετάδοσης τους είναι η επαφή με δέρμα ή βλεννογόνο που ήδη έχει αλλοιώσεις. Καθώς όμως για την εισχώρηση του ιού στο επιθήλιο απαιτείται τριβή κα μικροτραυματισμός  η  σεξουαλική επαφή είναι ο συνηθέστερος τρόπος. Ο χρόνος επώασης κυμαίνεται από μερικές εβδομάδες με μήνες και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει και χρόνια , με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολο να προσδιοριστεί  η ακριβής στιγμή της μόλυνσης. Οι βλάβες εντοπίζονται στον τράχηλο, τον κόλπο το αιδοίο, το περίνεο , τον πρωκτό ,το στοματοφάρυγγα, το πέος.

Η μορφολογία των αλλοιώσεων ποικίλει. Συνήθως εμφανίζονται ως ανώδυνα,  λευκωπά, εξωφυτικά μεμονωμένα ή συρρέοντα οζίδια, τα οποία μεγαλώνοντας παίρνουν ανθοκραμβοειδή μορφή (σαν κουνουπίδι). Τις περισσότερες φορές   είναι ορατά με γυμνό μάτι αλλά σχεδόν πάντα απαιτείται κολποσκοπική εξέταση για την ανεύρεση μικρότερων βλαβών. Ειδική προσοχή χρειάζεται κατά την περίοδο της εγκυμοσύνης καθώς τα οξυτενή κονδυλώματα έχουν την τάση να πολλαπλασιάζονται και αν δεν αντιμετωπιστούν μπορεί να προκαλέσουν  θηλώματα στις φωνητικές χορδές  του νεογνού ακόμα και πνευμονία. Υπολογίζεται ότι το 30-60% των σεξουαλικώς ενεργών ατόμων θα έλθει σε επαφή με τον ιό αλλά μόνο 1% θα εμφανίσει κλινικά συμπτώματα.

Η θεραπεία αφορά την εξαίρεση των βλαβών ,από τη στιγμή που δεν υπάρχει θεραπεία από τη λοίμωξη με τον ιό HPV. Είναι απαραίτητο πριν από κάθε ενέργεια να γίνεται ενδελεχής  έλεγχος  της γυναίκας με κολποσκόπηση και κυτταρολογική εξέταση του τραχήλου. Η μέθοδος που θα ακολουθηθεί εξαρτάται από την προτίμηση και την άνεση της ασθενούς. Υπάρχουν θεραπείες οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν από την ίδια την ασθενή όπως είναι η τοποθέτηση gel  ή διαλύματος ποδοφυλλοτοξίνης ,κρέμας ιμικιμόδης 5%, καθώς και θεραπείες που εφαρμόζονται από το θεράποντα ιατρό όπως διάλυμα ποδοφυλλίνης  10-25% ή διάλυμα τριχλωροξικού οξέος. Στη φαρέτρα του γυναικολόγου περιλαμβάνονται επίσης και οι χειρουργικές μέθοδοι όπως η κρυοθεραπεία, η ηλεκτροκαυτηρίαση και η θεραπεία με CO2 laser.Όσον αφορά την κύηση η αντιμετώπιση των βλαβών ενδείκνυται να γίνεται μετά την 32^η εβδομάδα ώστε να υπάρχει αρκετός χρόνος μέχρι τον τοκετό για να επουλωθούν οι βλάβες , αλλά όχι τόσο πολύς ώστε να υποτροπιάσουν. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας η γυναίκα θα πρέπει να διατηρεί την περιοχή καθαρή και να απέχει από σεξουαλικές επαφές.

Καθώς δεν υπάρχει θεραπεία για το αίτιο οι υποτροπές των οξυτενών κονδυλωμάτων είναι συχνές ανεξάρτητα από τη μέθοδο που έχει ακολουθηθεί. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό  με το ότι στον άντρα η λοίμωξη μπορεί να μη δίνει συμπτώματα έχει κάνει αναγκαίο το γεγονός για πρόληψη. Αυτή αρχίζει από τη σωστή σεξουαλική συμπεριφορά. Η εναλλαγή συντρόφων και η μικρή ηλικία έναρξης της σεξουαλικής ζωής αποτελούν επιβαρυντικούς παράγοντες ενώ η χρήση προφυλακτικού εμποδίζει την εμφάνιση των κονδυλωμάτων στον κόλπο και τον τράχηλο. Τα τελευταία χρόνια είναι διαθέσιμα δύο εμβόλια κατά του ιού  HPV,   το διδύναμο που αφορά τους τύπους 16 και 18 και το τετραδύναμο που αφορά τους τύπους 6, 11, 16, 18. Το τετραδύναμο περιέχει τους δύο τύπους που είναι υπεύθυνοι κατά 90% για τα οξυτενή κονδυλώματα. Η χορήγηση τους  γίνεται στην ηλικία  11-12 ετών και μέχρι τα 26 έτη. Νεότερα δεδομένα δείχνουν προστασία μέχρι την ηλικία των 45 ετών . Και τα δύο εμβόλια θεωρούνται ασφαλή και αποτελεσματικά. Η γυναίκα θα πρέπει να συμβουλεύεται και να ενημερώνεται από το γυναικολόγο της  σχετικά με τα εμβόλια.

The post ΟΞΥΤΕΝΗ ΚΟΝΔΥΛΩΜΑΤΑ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

Ένα από τα πιο συχνά  και χαρακτηριστικά  εμφανιζόμενα συμπτώματα είναι οι εξάψεις. Το 75% των μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών , καθώς και εκείνων που θα υποβληθούν σε αμφοτερόπλευρη ωοθηκεκτομή, θα βιώσουν τις ενοχλήσεις αυτές. Σε ένα ποσοστό 80% η χρονική τους διάρκεια θα είναι πάνω από ένα χρόνο ενώ ένα ποσοστό 25-50% παραπονείται  για την παρουσία των συμπτωμάτων για πάνω από  πέντε χρόνια.

Οι εξάψεις χαρακτηρίζονται από ένα αίσθημα θερμότητας  ή καύσου που επεκτείνεται στο πρόσωπο , το λαιμό και το στήθος. Το δέρμα γίνεται συνήθως κόκκινο και κολλώδες. Σχεδόν αμέσως ακολουθείται από κύμα έντονης εφίδρωσης σε όλο το σώμα και κυρίως στο κεφάλι , τον αυχένα, την πλάτη και το στήθος. Πριν την έναρξη του επεισοδίου η γυναίκα είναι πιθανόν  να βιώνει ένα αίσθημα πίεσης στο κεφάλι σαν πονοκέφαλο,  ενώ αρκετά  συχνά όσο εξελίσσεται το φαινόμενο νιώθει ένα αίσθημα παλμών. Η διάρκεια των επεισοδίων  παρουσιάζει μεγάλη διακύμανση. Μπορεί να είναι από  στιγμιαία μέχρι διάρκειας 10 λεπτών με μέσο όρο τα 4 λεπτά .Η συχνότητά τους κυμαίνεται από 1-2 την ώρα ως 1-2 την εβδομάδα. Αφορμή για την έκλυση των εξάψεων μπορεί να είναι η έκθεση της γυναίκας σε θερμό περιβάλλον , η κατανάλωση ζεστών ροφημάτων και αλκοόλ, η συναισθηματική της κατάσταση.

Η αιτιολογία των εξάψεων  δεν έχε διευκρινιστεί ακόμα. Το γεγονός ότι εμφανίζονται άμεσα μετά από την επέμβαση  αφαίρεσης των ωοθηκών δείχνει ένα ισχυρό συσχετισμό με τα επίπεδα των οιστρογόνων στον οργανισμό και κυρίως με το γεγονός της απόσυρσης τους. Άποψη που ενισχύεται από το ότι τα παιδιά ή γυναίκες με γοναδική  δυσγενεσία που έχουν χαμηλά επίπεδα οιστρογόνων δε βιώνουν τα επεισόδια αυτά. Σημαντικό ρόλο στην παθογένεια φαίνεται ότι παίζουν επίσης  η νορεπινεφρίνη και η σεροτονίνη , ουσίες που επηρεάζουν το θερμορρυθμιστικό κέντρο του εγκεφάλου και εμπλέκονται στα αγγειοκινητικά συμβάματα  που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια των εξάψεων.

Οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες  πέρα από το ότι βιώνουν το ίδιο το γεγονός των ενοχλητικών εξάψεων , καλούνται  να αντιμετωπίσουν και όλες τις ανεπιθύμητες ενέργειες που απορρέουν από  αυτές. Η συχνή εμφάνιση των επεισοδίων κατά τη διάρκεια της νύχτας έχουν ως αποτέλεσμα την κακή ποιότητα του ύπνου. Υπάρχει συνεχής αφύπνιση που μπορεί να είναι και κάθε μία ώρα , η γυναίκα δεν κοιμάται σωστά και δεν  ξεκουράζεται. Έτσι κατά τη διάρκεια της  ημέρας έχει χαμηλή ενεργητικότητα, εύκολη κόπωση και σε ορισμένες περιπτώσεις αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις καθημερινές της δραστηριότητες. Είναι πολύ δύσκολο  να συγκεντρωθεί, γεγονός  που πολλές φορές εμφανίζεται με τη μορφή της απώλειας της πρόσφατης μνήμης.  Αισθανόμενη λοιπόν ότι η ζωή της αλλάζει δραματικά και νιώθοντας αδύναμη  να το αντιμετωπίσει όλο αυτό ,διακατέχεται από αισθήματα εκνευρισμού, είναι ευερέθιστη και νευρική. Οι παραπάνω καταστάσεις επιδεινώνουν την  καταθλιπτική συνδρομή που βιώνει ένα 60% των γυναικών στην εμμηνόπαυση.

Η θεραπεία που υπάρχει διαθέσιμη σήμερα αφορά τη χορήγηση οιστρογόνων, προγεστερόνης αντικαταθλιπτικών ,κλονιδίνης, γκαμπαπεντίνης , σιμισιφούγκας(black cohosh)και τιβολόνης. Κάθε μια από τις μεθόδους αυτές έχει τα θετικά και τα αρνητικά της για αυτό και η επιλογή της θεραπείας πρέπει να είναι εξατομικευμένη , ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε ασθενούς και να είναι  αποτέλεσμα συζήτησης με το γυναικολόγο  της. Η ίδια η γυναίκα μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό της αλλάζοντας τον τρόπο ζωής της. Ενδεικτικοί τρόποι είναι: η αποφυγή κατανάλωσης αλκοολούχων ποτών, πικάντικων φαγητών και  ζεστών ροφημάτων ,η  διακοπή του καπνίσματος ,η  αποφυγή έκθεσης σε θερμό περιβάλλον, η  έναρξη καθημερινής άσκησης και yoga, η ένδυση με αέρινα και βαμβακερά ρούχα,  η  διατήρηση του χώρου της δροσερού και ειδικά τη νύχτα.

Η γυναίκα που μπαίνει στην κλιμακτήριο δε χρειάζεται να διακατέχεται από φόβο. Θα πρέπει να έχει στο μυαλό της ότι  είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της και ότι δε χρειάζεται να το βιώσει μόνη της. Η σωστή ενημέρωση σχετικά με τις αλλαγές που θα της συμβούν  και  η συζήτηση αυτών με το περιβάλλον της ώστε να έχει την απαιτούμενη στήριξη παίζουν σημαντικό ρόλο. Η καλή συναισθηματική κατάσταση αποτελεί πολλές φορές τον καλύτερο βοηθό στην προσπάθεια αντιμετώπισης των συμπτωμάτων  του κλιμακτηριακού συνδρόμου και  ιδίως των εξάψεων.

The post ΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗ ΚΑΙ ΕΞΑΨΕΙΣ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

Οι γυναίκες με δασυτριχισμό έχουν αυξημένο αριθμό τελικών τριχών σε περιοχές που είναι ευαίσθητες στα ανδρογόνα. Για τη διάγνωση  συνήθως χρησιμοποιείται η κλίμακα Ferriman-Gallwey. Αξιολογούνται με βαθμούς από 1 (χωρίς τρίχες ) ως 4 (αντρικού τύπου τρίχες)   εννέα περιοχές: αυτή πάνω από το άνω χείλος, το πηγούνι, η περιοχή ανάμεσα στο στήθος, η άνω κοιλία , η κάτω κοιλία , η πλάτη ,η οσφυϊκή χώρα, ο έσω μηρός και το αντιβράχιο. Αν η βαθμολογία είναι πάνω από 8 τίθεται  η αρχική διάγνωση η οποία επιβεβαιώνεται από τον κλινικοεργαστηριακό έλεγχο που ακολουθεί.

Ο δασυτριχισμός αποτελεί μία από τις προεξάρχουσες κλινικές εκδηλώσεις της υπερανδρογοναιμίας , κατάσταση κατά την οποία παρατηρείται αύξηση στα επίπεδα των ανδρογόνων που κυκλοφορούν στον οργανισμό και μπορεί να είναι ωοθηκικής προέλευσης, επινεφριδικής ή  και τα δύο. Στις δερματικές εκδηλώσεις κύριο ρόλο διαδραματίζει η διυδροτεστοστερόνη (DHT) η οποία είναι ο ενεργός μεταβολίτης της τεστοστερόνης. Έτσι ουσιαστικά το ποσοστό της ελεύθερης τεστοστερόνης είναι αυτό που καθορίζει και το τελικό αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικά στους άνδρες ανέρχεται στο 3% , στις φυσιολογικές γυναίκες στο 1% και στις δασύτριχες γυναίκες στο 2%.

Όταν μια γυναίκα εμφανίσει τα σημεία του δασυτριχισμού  στην κλίμακα Ferriman-Gallwey πρέπει να γίνει αρχικά μια ενδελεχής κλινική εξέταση προς αναζήτηση και έτερων στοιχείων υπερανδρογοναιμίας. Από το δέρμα μπορεί να συνυπάρχει ακμή, αυξημένη έκκριση σμήγματος, ανδρικού τύπου αλωπεκία και μελανίζουσα ακάνθωση γεγονός που υποδηλώνει υπερινσουλιναιμία και αυξημένη αντίσταση στην ινσουλίνη. Πέρα από την εμφάνιση οι γυναίκες αυτές παρουσιάζουν διαταραχές στην περίοδο τους με αραιομηνόρροια, αμηνόρροια ακόμα και υπογονιμότητα . Σε  σπάνιες περιπτώσεις παρατηρούνται σημεία αρρενοποίησης της γυναίκας με βράγχος  φωνής, κλειτοριδομεγαλία και αύξηση της μυϊκής  μάζας. Ο έλεγχος ολοκληρώνεται με κλινικοεργαστηριακές εξετάσεις που αφορούν  τα επίπεδα των ανδρογόνων και τον απεικονιστικό έλεγχο των ωοθηκών και των επινεφριδίων.

Η διερεύνηση τις πιο πολλές φορές οδηγεί στη διάγνωση του συνδρόμου των πολυκυστικών ωοθηκών  ( Polycystic Ovarian Syndrome, PCO) σε ποσοστό που αγγίζει το 80%. Οι υπόλοιπες περιπτώσεις αφορούν τη  μη κλασική μορφή της συγγενούς υπερπλασίας των επινεφριδίων, το σύνδρομο Cushing, το σύνδρομο Hairan, ορμονοπαραγωγούς  όγκους των ωοθηκών και των επινεφριδίων, ιατρογενή αίτια. Η εμμηνόπαυση τέλος είναι μια κατάσταση εμφάνισης ή επιδείνωσης του δασυτριχισμού λόγω αυξημένης παραγωγής ανδρογόνων από τις ωοθήκες. Από τα παραπάνω, όπως είναι προφανές, οι όγκοι είναι αυτοί που επιβάλλουν την άμεση ανάγκη να τεθεί η διάγνωση.

Η μέθοδος θεραπείας που θα ακολουθηθεί είναι ανάλογη του αιτίου. Τα από του στόματος αντισυλληπτικά με προγεσταγόνο που έχει αντιανδρογονική δράση κατέχουν  την πρώτη θέση ενώ ακολουθούν αγωγές με σπιρονολακτόνη, φλουταμίδη, φιναστερίδη, GnRH  ανάλογα , κετοκοναζόλη.  Για τις περιπτώσεις των όγκων η θεραπεία είναι χειρουργική. Η επιλογή της φαρμακευτικής αγωγής είναι εξατομικευμένη και πρέπει να λαμβάνεται μετά από υπόδειξη του γυναικολόγου. Σαν επικουρικές λύσεις για την άμεση βελτίωση της εμφάνισης της  γυναίκας  χρησιμοποιούνται   διάφορες μέθοδοι αποτρίχωσης οι οποίες έχουν μόνο πρόσκαιρο αποτέλεσμα. Αυτές που καταστρέφουν το θύλακο της τρίχας φαίνεται να υπερτερούν αλλά για να φτάσουν στο βέλτιστο αποτέλεσμα είναι καλύτερα να εφαρμόζονται τουλάχιστον έξι μήνες μετά από την έναρξη της φαρμακευτικής αγωγής.

Οι γυναίκες  με δασυτριχισμό πρέπει να είναι ενημερωμένες για την όλη κατάστασή τους καθώς είναι ένα πρόβλημα που θα έχουν για μεγάλο χρονικό  διάστημα, μπορεί και για το υπόλοιπο της ζωής τους. Η θεραπεία αλλά και η παρακολούθηση εκτείνονται σε βάθος χρόνου. Μετά την έναρξη της αγωγής απαιτούνται τουλάχιστον 3 με 6  μήνες για να αποκατασταθούν τα επίπεδα τω ανδρογόνων ενώ οι αλλαγές στο δασυτριχισμό εμφανίζονται ακόμα πιο αργά. Φαίνεται ότι χρειάζεται ένα διάστημα το λιγότερο 12 μηνών για να μετατραπούν οι τελικές τρίχες σε παιδικού τύπου. Αυτό το κομμάτι αποτελεί το πιο δύσκολο στη θεραπεία καθώς είναι μακροχρόνιο ,δεν οδηγεί σε εξαφάνιση των τριχών και ίσως απαιτηθεί η εφαρμογή  αποτριχωτικής μεθόδου. Η  παρακολούθηση της βελτίωσης του δασυτριχισμού εκτιμάται με τη φυσική εξέταση κάθε 1 με 2 χρόνια. Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις που η αγωγή απαιτεί μεγαλύτερα διαστήματα για να έχει αποτέλεσμα ή χρειάζεται και εναλλαγή στα θεραπευτικά σχήματα.

Το πρόβλημα του δασυτριχισμού έχει κατά κύριο λόγο αντίκτυπο στην κοινωνική συμπεριφορά της γυναίκας καθώς οι αλλαγές στην εμφάνιση της την επηρεάζουν αρνητικά στις επαφές της με τους άλλους και της προκαλούν μεγάλο άγχος. Για αυτό και η ψυχολογική υποστήριξη παίζει σημαντικό ρόλο. Δεν πρέπει να ξεχνάει η γυναίκα ότι προέχει η υγεία, της εμφάνισης της και ότι η  υπομονή θα την οδηγήσει στο επιθυμητό  αποτέλεσμα καθώς η θεραπεία είναι μακροχρόνια.  

The post ΔΑΣΥΤΡΙΧΙΣΜΟΣ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

The post ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

Η δυσμηνόρροια διακρίνεται σε πρωτοπαθή στην οποία δεν ανευρίσκεται κάποια υποκείμενη νόσος και  στη δευτεροπαθή στην οποία υπάρχει κάποιο παθολογικό αίτιο. Η συχνότητα εμφάνισης της είναι περίπου 25%. Το νεαρό της ηλικίας των ασθενών επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι η δυσμηνόρροια αποτελεί την πρώτη αιτία για την απώλεια σχολικών ωρών στις έφηβες.  Η ηλικία εμφάνισης της πρωτοπαθούς δυσμηνόρροιας είναι συνήθως  η εφηβεία με έναρξη  λίγο μετά την εμμηναρχή  ενώ η δευτεροπαθής  δυσμηνόρροια εκδηλώνεται στα 20 ή στα 30 σε γυναίκες που μέχρι τότε είχαν ανώδυνους κύκλους. Τα συμπτώματα να υποχωρούν με το πέρασμα των ετών ,ενώ η κύηση φαίνεται να βοηθάει στην υποχώρηση, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο.

Ο πόνος ξεκινά συνήθως λίγες ώρες πριν ή τη στιγμή έναρξης της περιόδου. Έχει κωλικοειδή χαρακτήρα σαν κράμπες και μπορεί να υπάρχουν συνοδά συμπτώματα όπως ναυτία, έμετοι, πόνος στη μέση, πονοκέφαλος, διάρροια, κόπωση. Η διάρκεια των συμπτωμάτων διαρκεί 1-2 ημέρες με τη μεγαλύτερη ένταση να εντοπίζεται στις πρώτες 24-36 ώρες από την έναρξη της εμμήνου ρύσεως. Η παρατεταμένη διάρκεια με έναρξη ως κα δύο εβδομάδες πριν την περίοδο και παραμονή της ευαισθησίας και μετά την περίοδο αποτελούν ενδείξεις για δευτεροπαθή δυσμηνόρροια.

Η διάγνωση για την πρωτοπαθή δυσμηνόρροια τίθεται κατά κύριο λόγο από την περιγραφή των συμπτωμάτων και από το γεγονός ότι εμφανίζεται μέσα σε ένα χρονικό διάστημα ενός έτους από την έναρξη της πρώτης περιόδου. Η διάγνωση της δευτεροπαθούς δυσμηνόρροιας είναι αποτέλεσμα μια πλήρους γυναικολογικής εξέτασης με τη συνδρομή των υπερήχων, της καλλιέργειας του κολπικού υγρού και απεικονιστικών μεθόδων. Η ενδομητρίωση αποτελεί την πιο συχνή αιτία δευτεροπαθούς δυσμηνόρροιας, ενώ  άλλες πιθανές αιτίες είναι φλεγμονώδης νόσος της πυέλου, οι πυελικές συμφύσεις , η αδενομύωση και  τα ινομυώματα της μήτρας. Μερικές φορές και η ύπαρξη ενός ενδομήτριου σπειράματος μπορεί να προκαλέσει δυσμηνόρροια , ειδικά τους πρώτους μήνες της τοποθέτησης του.

Για την πρωτοπαθή δυσμηνόρροια τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη αποτελούν τα φάρμακα εκλογής καθώς μειώνουν τα επίπεδα των εκλυόμενων προσταγλανδινών και κατά συνέπεια  μειώνουν δραστικά τον πόνο . Για τη δευτεροπαθή δυσμηνόρροια φάρμακα εκλογής θεωρούνται τα από του στόματος συνδυασμένα αντισυλληπτικά τα οποία μειώνουν τις προσταγλανδίνες  καθώς και τον όγκο της περιόδου κάτω από τα φυσιολογικά όρια , προσφέροντας έτσι ανακούφιση από τον πόνο. Η διάρκεια της θεραπείας κυμαίνεται από 6-12 μήνες, μετά το πέρας της οποίας , πολλές γυναίκες είναι ελεύθερες πόνου. Κι εδώ τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη μπορεί να δράσουν συνεργικά.   Σε περιπτώσεις αυξημένης έντασης του πόνου  μπορεί να χρειαστεί και η λήψη φαρμάκων με κωδεϊνη. Ανακουφιστικά μπορούν επίσης να χορηγηθούν τα νιτρώδη, ανταγωνιστές διαύλων ασβεστίου και μαγνησίου και η βιταμίνη Β6. Μη φαρμακευτικές μέθοδοι που χρησιμοποιούνται αφορούν το βελονισμό με αρκετά καλά αποτελέσματα, τη ρεφλεξολογία με υποστηρικτικό κυρίως λόγο , την τοποθέτηση ζεστών επιθεμάτων υπερηβικά , η οποία βελτιώνει τον πόνο ειδικά στις πρώτες 8 ώρες της εφαρμογής τους και την υψηλής συχνότητας  διαδερμική  νευρική διέγερση (high frequency transcutaneous nerve stimulation, TENS), η οποία προσφέρει σημαντική ανακούφιση από τον πόνο μέσω της αυξημένης παραγωγής ενδορφινών.

Η γυναίκα που ταλαιπωρείται από τη δυσμηνόρροια θα πρέπει να συμβουλευτεί το γυναικολόγο της προκειμένου να διευκρινιστεί το αίτιο και να λάβει τη σωστή αγωγή που θα της εξασφαλίσει μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

The post ΔΥΣΜΗΝΟΡΡΟΙΑ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

Η δράση των συσκευών που περιέχουν χαλκό οφείλεται κυρίως  στην παρεμπόδιση της γονιμοποίησης και πολύ λιγότερο στην παρεμπόδιση της εμφύτευσης. Πιο συγκεκριμένα το ενδομήτριο σπείραμα εμποδίζει την άνοδο του σπέρματος προς τις σάλπιγγες , μειώνοντας ταυτόχρονα την γονιμοποιητική του ικανότητα.  Μελέτες έχουν δείξει επίσης ότι η παρουσία του σπιράλ αλλάζει τη δομή των κυττάρων των λαχνών ,σχηματισμοί που είναι απαραίτητοι για την προώθηση του σπέρματος και την είσοδο του ωαρίου στην ενδομητρική κοιλότητα. Όσον αφορά το εσωτερικό της μήτρας η παρουσία  του σπειράματος δημιουργεί μία τοπική φλεγμονώδη αντίδραση καθιστώντας το περιβάλλον εχθρικό για το σπέρμα ή την εμφύτευση.

 Η αντισύλληψη με τη δεύτερη κατηγορία επιτυγχάνεται με τη δημιουργία ενός ατροφικού ενδομητρίου, κάτω από την επίδραση της ορμόνης λεβονοργεστρέλης  που απελευθερώνεται μακροχρόνια και σταθερά και που οδηγεί σε αμηνόρροια μέσα στα πρώτα δύο χρόνια της χρήσης του . Αυτός είναι και ο λόγος που τα συγκεκριμένα σπειράματα χρησιμοποιούνται για περιπτώσεις μηνομητρορραγιών σε περιεμμηνοπαυσιακές  γυναίκες. Η πιθανότητα κύησης σε γυναίκες που φέρουν σπιράλ  είναι 0.6% κυήσεις ανά 100 γυναίκες σε ένα χρόνο ,με το ποσοστό να μειώνεται στο 0.2% για το σπείραμα με το προγεσταγόνο.

Η τοποθέτηση του ενδομήτριου σπειράματος είναι μια διαδικασία που λαμβάνει χώρα στα πλαίσια ενός γυναικολογικού ιατρείου.  Μπορεί να τοποθετηθεί οποιαδήποτε η ημέρα του κύκλου αλλά  συνήθως προτιμώνται οι τελευταίες μέρες της περιόδου. Για γυναίκες που έχουν γεννήσει  η τοποθέτηση μπορεί να γίνει 6-8 εβδομάδες μετά  τον τοκετό. Συνιστάται πριν από την εφαρμογή του να έχει γίνει  έλεγχος με τεστ Παπανικολάου για να αποκλειστεί η πιθανότητα κάποιας κακοήθειας καθώς και καλλιέργεια κολπικού υγρού για να αποκλειστεί η παρουσία κάποιας  λοίμωξης.  Αυτός είναι και ο λόγος που η γυναίκα λαμβάνει προληπτικά μετά την τοποθέτηση αντιβίωση για να αποφευχθεί η  ενδομήτρια  λοίμωξη, η οποία παρουσιάζει αυξημένες πιθανότητες εμφάνισης  κατά τις πρώτες 20 ημέρες από την τοποθέτηση. Η αντισυλληπτική του δράση αρχίζει αμέσως από τον επόμενο κύκλο. Η διάρκεια παραμονής του είναι τα δύο ως πέντε χρόνια. Η περαιτέρω  παρακολούθηση αφορά τη διενέργεια του τεστ Παπανικολάου και  της καλλιέργειας του κολπικού υγρού μία φορά το χρόνο ενώ συστήνεται στη γυναίκα να ψηλαφά τα νήματα στον τράχηλο μία φορά το μήνα μετά την περίοδο. Η αφαίρεση του γίνεται πάλι από το γυναικολόγο και τα αποτελέσματα είναι άμεσα αντιστρεπτά.

 Μετά την τοποθέτηση  και για τους πρώτους τρεις μήνες η γυναίκα είναι πιθανόν να παρατηρήσει κάποιες  αλλαγές  στην έμμηνο ρύση με περισσότερο αίμα, σταγόνες στη μέση του κύκλου, πιο έντονο πόνο κατά την έμμηνο ρύση. Επίσης θα πρέπει οι γυναίκες που φέρουν ενδομήτριο σπείραμα  να μην ξεχνούν ότι δεν είναι προστατευμένες από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και θα πρέπει να παίρνουν τις ανάλογες προφυλάξεις.

Καταστάσεις όπως ανατομικές ανωμαλίες της μήτρας, ενδοπυελική  φλεγμονή, συχνή εναλλαγή συντρόφων, κακοήθειες , αδιευκρίνιστες αιμορραγίες  από τη μήτρα αποτελούν τις κυριότερες αντενδείξεις χρήσης του σπιράλ.Τα ενδομήτρια σπειράματα είναι μια μέθοδος με υψηλή αντισυλληπτική  ικανότητα, δεν έχουν ορμονικές παρενέργειες και είναι μια μέθοδός άμεσα αντιστρεπτή ενώ μελέτες έδειξαν ότι υπάρχει μια μείωση  κατά 80-90% του κινδύνου  έκτοπης κύησης σε  σχέση με γυναίκες που δεν χρησιμοποιούν καμία μέθοδο αντισύλληψης.Η συζήτηση της γυναίκας με  το γυναικολόγο της θα καθορίσει τη δυνατότητα χρήσης της συγκεκριμένης μεθόδου αντισύλληψης  καθώς και τον τύπο του σπειράματος που θα τοποθετηθεί.

The post ΑΝΤΙΣΥΛΛΗΨΗ- ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΑ ΣΠΕΙΡΑΜΑΤΑ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

 Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αύξηση του ποσοστού των ζευγαριών που προσφεύγουν σε έναν ειδικό προς αναζήτηση βοήθειας. Διάφοροι παράγοντες έχουν συντελέσει σε αυτήν την αύξηση. Τα ζευγάρια έχοντας θέσει ως προτεραιότητα την επαγγελματική καριέρα έχουν μετατοπίσει την ηλικία τεκνοποίησης προς τα πάνω. Οι συχνές εναλλαγές συντρόφων μέσω των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων έχουν αυξήσει την υπογονιμότητα λόγω σαλπιγγικού παράγοντα. Η καλύτερη ενημέρωση σχετικά με τις μεθόδους υποβοηθούμενης αναπαραγωγής και τα ποσοστά επιτυχίας έχουν οδηγήσει περισσότερα ζευγάρια στο να αναζητήσουν τη συμβουλή ενός ειδικού.

Οι  μελέτες που έχουν γίνει μέχρι τώρα αποδεικνύουν πως οι παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την υπογονιμότητα είναι εξίσου μοιρασμένοι στον άντρα και την γυναίκα. Σε ένα ποσοστό 80% η αιτία της υπογονιμότητας είναι δυνατόν να βρεθεί ενώ σε ένα ποσοστό 15-20% η αιτία δεν μπορεί να εντοπιστεί κι έτσι τίθεται η διάγνωση της ανεξήγητης υπογονιμότητας.

Από τη στιγμή λοιπόν που οι αιτίες της υπογονιμότητας είναι εξίσου μοιρασμένες και στα δύο φύλα σημαίνει πως η διερεύνηση του προβλήματος πρέπει να γίνεται από κοινού. Για αρχή παρά το γεγονός πως μιλάμε για υπογονιμότητα μετά από ένα χρόνο ελεύθερων σεξουαλικών επαφών,  σε ζευγάρια που είναι γνωστός κάποιος παράγοντας ή η γυναίκα είναι πάνω από 35 ετών η διερεύνηση πρέπει να γίνεται σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Η αναζήτηση της αιτίας απαιτεί μια σειρά εξετάσεων και από τους δύο , η οποία μπορεί να διαρκέσει κάποιο διάστημα και η οποία μπορεί να απαιτήσει τη λήψη αγωγής.

Ο αντρικός παράγοντας εντοπίζεται στο 25-40%των υπογόνιμων ζευγαριών. Η πλειοψηφία των διαγνώσεων περιλαμβάνει τον ορχικό παράγοντα  όπως είναι η κιρσοκήλη. Πέρα από το ιστορικό και τη φυσική εξέταση η αρχική εκτίμηση αφορά και την ανάλυση του σπέρματος. Μετά από 2-3 ημέρες απόχης γίνεται η συλλογή του σπέρματος το οποίο είναι καλύτερο να παραδίδεται στο εργαστήριο εντός μιας ώρας . Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO) οι φυσιολογικές τιμές είναι : Όγκος σπέρματος : 1.5-5ml

pH: 7.2-7.8

Συγκέντρωση σπέρματος: >20 000 000/ml

Κινητικότητα: >50%

Μορφολογία : > 14% φυσιολογικά

Οι παραπάνω παράμετροι του σπέρματος μπορεί να διαφέρουν σημαντικά κατά διαστήματα για αυτό και απαιτείται επανάληψη της εξέτασης μετά από πάροδο 2-3 μηνών. Η παραμονή  παθολογικών ευρημάτων χρήζει περαιτέρω έρευνας  με καρυότυπο και  ενδοκρινολογικό έλεγχο. Η θεραπεία αφορά τη λήψη φαρμακευτικής αγωγής, τη χειρουργική επέμβαση ανά περίπτωση, την ενδομήτρια σπερματέγχυση και την εξωσωματική γονιμοποίηση.

Η διερεύνηση του γυναικείου παράγοντα περιλαμβάνει περισσότερα βήματα καθώς τα αίτια επεκτείνονται σε διαφορετικά επίπεδα,  με τον ωοθηκικό παράγοντα να κατέχει την πρώτη θέση σε ποσοστό 40%. Ξεκινώντας λοιπόν από τις ωοθήκες γίνεται ένας έλεγχος όσον αφορά το απόθεμα τους σε ωοθυλάκια και την ικανότητα για ωοθυλακιορρηξία. Ο έλεγχος αυτός περιλαμβάνει πλήρες ιστορικό, αιματολογικές εξετάσεις και υπερηχογράφημα. Στη συνέχεια ελέγχεται ο ανατομικός παράγοντας που αφορά τη μήτρα και τις σάλπιγγες και  περιλαμβάνει την κλινική εξέταση, το υπερηχογράφημα και την υστεροσαλλπιγγογραφία. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί και διαγνωστική λαπαροσκόπηση για τον έλεγχο της πυέλου και των σαλπίγγων. Τέλος εξετάζεται και ο τραχηλικός παράγοντας. Ανάλογα με το επίπεδο που εντοπίζεται η βλάβη ακολουθείται και η αντίστοιχη αγωγή. Για τον ωοθηκικό παράγοντα συνήθως ακολουθείται φαρμακευτική αγωγή για πρόκληση ωοθυλακιορρηξίας, για τον ανατομικό παράγοντα μπορεί να απαιτηθεί χειρουργική επέμβαση κα για τον τραχηλικό παράγοντα εφαρμόζεται η ενδομήτρια σπερματέγχυση. Τελικό στάδιο αν δεν επιτευχθεί κύηση με τα παραπάνω είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση.

Το ζευγάρι που καταφεύγει σε έναν ειδικό για να πάρει κάποια συμβουλή ή να ξεκινήσει μία διερεύνηση θα πρέπει να γνωρίζει ότι είναι μια διαδικασία που απαιτεί τη συνεργασία και των δύο μελών και αρκετή υπομονή. Η ψυχική υγεία φαίνεται να διαδραματίζει ένα σημαντικό ρόλο για αυτό και αρκετά συχνά είναι απαραίτητη η υποστήριξη από έναν ψυχολόγο.

The post ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

Τα κυριότερα συμπτώματα της είναι  ο κνησμός, οι αυξημένες κολπικές εκκρίσεις,  οι οποίες πολλές φορές μπορεί να είναι  δύσοσμες, δυσουρικά   ενοχλήματα και πόνος κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής. Σε περιπτώσεις μη σωστής και έγκαιρης αντιμετώπισης της, τα συμπτώματα είναι αυτά της ενδοπυελικής  φλεγμονής με έντονο κοιλιακό άλγος και πυρετό.  Η υφή και το χρώμα των εκκρίσεων διαφέρει ανάλογα με το ποιο μικρόβιο είναι υπεύθυνο. Τρεις είναι οι συνηθέστερες μορφές κολπίτιδας :η βακτηριακή  κολπίτιδα, η μυκητιασική  κολπίτιδα και η κολπίτιδα από τριχομονάδες. Η διάγνωσή  τους τίθεται με την καλλιέργεια του κολπικού υγρού.

Βακτηριακή κολπίτιδα:  Αποτελεί την πιο συνηθισμένη μορφή κολπίτιδας σε γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας  και ο λόγος είναι ότι μπορεί να παρουσιαστεί μετά από οπoιαδήποτε αλλαγή στο ph του κόλπου. Η λήψη αντιβίωσης, η περίοδος ,η σεξουαλική επαφή, η μειωμένη άμυνα του οργανισμού , οι ενδοκολπικές  πλύσεις μπορούν να διαφοροποιήσουν το ph.  Η μεταβολή του ph , έχει ως αποτέλεσμα  να αλλάξει η φυσιολογική χλωρίδα του κόλπου , να μειωθεί η συγκέντρωση των γαλακτοβάκκιλων και να αναπτυχθούν παθογόνοι μικροοργανισμοί όπως  Gardnerella vaginalis , Prevotella. Οι εκκρίσεις στην περίπτωση αυτή είναι γαλακτώδεις ,λευκωπές   δύσοσμες “σαν οσμή ψαριού” και συνήθως δεν προκαλούν ερεθισμό. Η βακτηριακή κολπίτιδα δεν είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενη και δε χρειάζεται αγωγή του συντρόφου. Η θεραπεία είναι απαραίτητη σε συμπτωματικές γυναίκες και είναι μια κολπίτιδα που παρουσιάζει συχνές υποτροπές.

Μυκητιασική κολπίτιδα: Μια κολπίτιδα η οποία είναι πολύ συχνή και οφείλεται κατά κύριο λόγο στο μύκητα Candida albicans. Ο μύκητας αυτός απαντάται στη χλωρίδα  του κόλπου φυσιολογικά σε ποσοστό 25%. Οι γυναίκες σε ένα ποσοστό 75%  θα εμφανίσουν κάποια στιγμή στη ζωή τους ,μυκητιασική κολπίτιδα. Παράγοντες που μπορούν να συμβάλλουν στην εμφάνιση της είναι η κακή υγιεινή, ειδικά με εσώρουχα συνθετικά ή μη απορροφητικά, η λήψη αντιβιοτικών, αντισυλληπτικών, οιστρογόνων, τα μεταβολικά νοσήματα όπως  ο διαβήτης , η αυξημένη κατανάλωση ζάχαρης. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν κνησμό, κολπικό ερεθισμό, εκδορές ή εξελκώσεις του κόλπου, δυσουρικά ενοχλήματα, πόνο στην επαφή, οίδημα της περιοχής. Οι εκκρίσεις είναι παχύρρευστες, λευκωπές, σαν “κομμένο γάλα”. Η διάγνωση τίθεται αρχικά από την κλινική εξέταση και επιβεβαιώνεται με την καλλιέργεια του κολπικού υγρού .Η θεραπεία απαιτείται σε συμπτωματικές γυναίκες και δε χρειάζεται αγωγή ο σύντροφος παρά μόνο σε περιπτώσεις υποτροπών ή αν ο ίδιος έχει συμπτώματα.

Κολπίτιδα από τριχομονάδες: Πρόκειται για μια σεξουαλικώς μεταδιδόμενη λοίμωξη που οφείλεται στο πρωτόζωοTrichomonas vaginalis. Οι  τριχομονάδες έχουν την ικανότητα να επιβιώνουν σε βρεγμένες πετσέτες  ή και άλλες επιφάνειες για αυτό και είναι δυνατή η μετάδοση της λοίμωξης και χωρίς σεξουαλική  επαφή. Τα συμπτώματα της συγκεκριμένης κολπίτιδας αφορούν αφρώδεις , δύσοσμες , λευκωπές ή κιτρινο-πράσινες εκκρίσεις και έντονο ερεθισμό του κόλπου. Όταν τεθεί η διάγνωση με την καλλιέργεια του κολπικού υγρού  χρειάζεται θεραπεία και ο σύντροφος και αποχή από την επαφή μέχρι το πέρας της αγωγής .

Οι παραπάνω μορφές κολπίτιδας είναι από τις πιο συχνά απαντώμενες στο γυναικείο πληθυσμό ενώ υπάρχουν αρκετές ακόμα που οφείλονται σε άλλους  παθογόνους μικροοργανισμούς. Η πρόληψη της κολπίτιδας περιλαμβάνει την σωστή υγιεινή του κόλπου και τη διατήρηση της φυσιολογικής του χλωρίδας. Η θεραπεία από την άλλη  θα πρέπει να είναι στοχευμένη και ενδεδειγμένη για την κάθε μορφή κολπίτιδας για να είναι αποτελεσματική και να μειώσει τις υποτροπές.

The post ΚΟΛΠΙΤΙΔΑ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.

Η εμφάνισή τους είναι αποτέλεσμα πολλαπλασιασμού των λείων μυϊκών κυττάρων της μήτρας.  Η αύξηση του μεγέθους τους φαίνεται να εξαρτάται από την επίδραση των οιστρογόνων για αυτό και παρουσιάζουν μεγάλη ανάπτυξη κατά την αναπαραγωγική ηλικία κα τείνουν να συρρικνώνονται στην εμμηνόπαυση. Οι  γυναίκες που έχουν στην οικογένεια τους περιστατικά με ινομυώματα έχουν αυξημένη πιθανότητα να εμφανίσουν και οι ίδιες.

Τα ινομυώματα μπορεί να είναι μονήρη ή πολλαπλά και ανάλογα με τη θέση τους διακρίνονται σε υποβλεννογόνια ,τα οποία έρχονται σε επαφή με την ενδομητρική κοιλότητα, σε ενδοτοιχωματικά, τα οποία εντοπίζονται στο τοίχωμα της μήτρας και σε υπορρογόνια,  τα οποία αναπτύσσονται στο εξωτερικό της μήτρας.

Οι περισσότερες γυναίκες που έχουν ινομυώματα είναι ασυμπτωματικές και συνήθως το ανακαλύπτουν κατά τον έλεγχο τους με τη γυναικολογική εξέταση ή με κάποια απεικονιστική μέθοδο. Το πιο συχνό σύμπτωμα που προκαλούν τα ινομυώματα, είναι ακανόνιστες αιμορραγίες. Η  γυναίκα μπορεί να έχει πολύ περισσότερο αίμα στη περίοδο της από ότι έχει κανονικά ή να έχει  αίμα σε διάφορες μέρες στη διάρκεια του κύκλου της. Επίσης ανάλογα με το μέγεθος και τη θέση τους μπορεί να προκαλούν πιεστικά συμπτώματα όπως στην ουροδόχο κύστη με αποτέλεσμα συχνουρία ή στο έντερο με αποτέλεσμα δυσκοιλιότητα. Σε μερικές περιπτώσεις ως μοναδικό σύμπτωμα αναφέρεται ο χρόνιος πυελικός πόνος, η δυσμηνόρροια , ο πόνος στη σεξουαλική επαφή.

Όσον αφορά τη σχέση των ινομυωμάτων με την γονιμότητα ,φαίνεται ότι η παρουσία τους υποβλεννογονια σχετίζεται με αυτόματες αποβολές και υπογονιμότητα καθώς εμποδίζουν τη μεταφορά του σπέρματος και την εμφύτευση. Επιπλέον η παρουσία τους κατά τη διάρκεια της κύησης σχετίζεται με πρόωρο τοκετό, ανώμαλες προβολές του εμβρύου, αυξημένες πιθανότητες καισαρικής τομής, αιμορραγίες κατά τον τοκετό και μετά.

Η θεραπεία των ινομυωμάτων εξατομικεύεται ανάλογα με το ιστορικό της κάθε ασθενούς . Όταν η γυναίκα είναι ασυμπτωματική και δεν τίθεται θέμα υπογονιμότητας τότε συστήνεται ο τακτικός υπερηχογραφικός έλεγχος και η παρακολούθηση. Επί συμπτωμάτων η αρχική θεραπεία μπορεί να είναι φαρμακευτική με τη χρήση ειδικών ενδομήτριων σπειραμάτων ή με τη χορήγηση φαρμακευτικών ουσιών που αναστέλλουν την έμμηνο ρύση. Αν αποτύχουν οι παραπάνω μέθοδοι τότε η λύση είναι χειρουργική και μπορεί να αφορά την εξαίρεση μόνο του ινομυώματος διακοιλιακά, λαπαροσκοπικά, υστεροσκοπικά ή και την αφαίρεση ολόκληρης της μήτρας. Ένδειξη σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να έχει ο εμβολισμος των μητριαίων αρτηριών.

The post ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΑ ΜΗΤΡΑΣ appeared first on Ελένη Σερασκέρη Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος Ρόδος.Gynecologist in Rhodes.